Elmo 13-1-2010/29-3-2015 (Frodo Raqui van Het Haskerhûs)

Van kind af aan ben ik opgegroeid met honden. Wij hadden thuis achtereenvolgens:

 

Bouvier (zwart)              Boris

Engelse Springer Spaniel  Doris

Friese Stabij                  Flobke

Bouvier (blond)              Joi

 

In 2009 besloot ik dat ik een eigen hond wilde, en wel een schapendoes... Die kende ik inmiddels door mijn buren, die een geweldige hond Floortje hadden: een schapendoes. Qua uiterlijk en qua karakter helemaal het einde. Op internet gaan zoeken naar fokkers, en me op de wachtlijst laten zetten. Ik wist dat ik vanaf mei 2010 een langere tijd vrij zou zijn en dit leek een uitgelezen moment op een puppy te nemen. Ook voor 'later' oplossingen gezocht, er is een dagopvang voor honden in de buurt dus als ik ga werken, kan de toekomstige hond daar overdag heen.

 

Een beetje sneller dan geplant kwam er in januari 2010 een telefoontje van Het Haskerhus dat ze een reu beschikbaar hadden voor me. Op 13 januari waren er 4 teven en 4 reuen geboren, er er had iemand afgezegd die aan de beurt was voor een reu. Ik had geen voorkeur opgegeven en stond daarom bovenaan de lijst. Tja wat nu. Ik moest nog tot mei werken, daarna zou ons bedrijf pas sluiten en had ik volop tijd. Stoute schoenen aangetrokken, baas gevraagd: "als we toch dicht gaan, mag ik dan die laatste weken een pup mee nemen naar kantoor?" En ja, dat mocht. Vanaf half januari dus wekelijks op bezoek in Oudehaske, de groei van de pups van nabij volgen. De eerste weken was niet zeker welke reu de mijne zou worden, maar ik was stiekem al verliefd op die ene grote zwartwitte, de grootste van het nest..... Naar mate de tijd vorderde werd er voorzichtig geinformeerd welke pup mijn voorkeur had, als ik bijvoorbeeld 'die grote zwartwitte' wilde, was ik dan eventueel ook bereid om hem beschikbaar te houden voor de fokkerij? Want ja, hij was wel heel mooi. Degene die dat niet wilde, kreeg deze hond niet. Het leek mij wel leuk, dus uiteindelijk mocht ik op 6 maart Elmo mee naar huis nemen!

 

Elmo bleek een heerlijke pup, altijd dicht bij me in de buurt, speels en gehoorzaam, een hele makkelijke hond. Vanaf het begin gewend overal met mij naar toe te gaan. Puppycursus was leuk, vooral het spelen met de andere pups. Wel oppassen want Elmo bleef flink groeien en was groter dan de meeste leeftijdsgenootjes, en kon met lompe acties iedere andere pup makkelijk de baas. Wat opviel was dat hij erg veel gromde, in alle contact met andere honden maar ook als hij zelf speelde. Er zat geen greintje agressie verder bij, dus blijkbaar hoorde dat bij Elmo. De basiscursus die volgde was geen succes, als echte schapendoes wilde Elmo best 3x gaan zitten maar daarna was het genoeg, saai en geen zin meer, we gaan wat anders doen..... :-)

 

Sneller dan verwacht ging ik in juli weer fulltime aan de slag, dus Elmo ging naar de dagopvang. Na een aantal maanden bleek dat helaas geen succes. Bij de opvang was een labrador van dezelfde leeftijd, Sammie. Deze had last van epilepsie en viel Elmo aan. Na een tijd zat Elmo al te grommen in de auto als we de straat van de opvang in reden. Daar dus weggegaan. Wat toen al opviel in de wandelingen die we maakten met andere schapendoezen en hun eigenaren, was dat Elmo heel anders liep. Hij maakte rare konijnesprongen, kiepte snel om en ging zodra we stilstonden meteen zitten. Ook tijdens een Clubdag op Schiermonnikoog werd door een fokker al gezegd 'die hond loopt niet goed'. Een paar keer navraag gedaan bij Het Haskerhus maar 't zou allemaal wel goedkomen, het was jeugdigheid, Elmo moest nog uitzwaren. Voor opvang kwamen terecht bij een familie in Staphorst, waar een mechelse herder was die een speelkameraadje zocht. Helaas werd dat baasje ziek dus kon Elmo er niet blijven. In die periode, december 2010, liep hij na een Bambi-move (vier poten gestrekt een andere kant op) ineens op 3 poten. Z'n rechterachterpoot gebruikte hij niet meer. Omdat de pijn niet overging maar na een paar dagen erger werd, op naar de dierenarts. Toen we de spreekkamer inliepen keek hij al bedenkelijk: 'Tjonge, die heeft echt pijn'. Tijdens het onderzoek gaf Elmo geen kik en kon de dierenarts alles doen, maar twijfelde wel of er niks 'mis' was met de heupen. Dus foto's maken. En toen kwam de grote schrik: Elmo bleek totaal misvormde en versleten heupen te hebben, op 10 maanden oude leeftijd..... Zeer ernstige vorm van heupdysplasie: HD. De diagnose was somber: niks aan te doen, de hond kan zeer waarschijnlijk binnen een jaar niet meer lopen, veel pijnstillingen en als het niet meer gaat in laten slapen.....

 

Ik ben 3 dagen van de kaart geweest en heb toen besloten dat ik toch een second opinion wilde. Ondanks alles kon ik niet geloven dat het zo maar ineens zo af zou lopen. De dierenarts verwees me door naar orthopedisch chirurg Hans Nieuwendijk van de Tweede Lijn in Wilhelminaoord. Daar werd het verhaal gelukkig wat genuanceerder. Hans bevestigde dat de foto's dramatisch waren, maar als hij Elmo zo zag lopen en bewegen er zeker nog wel mogelijkheden waren. Elmo's achterhand was volledig onderontwikkeld. Hij adviseerde me om met hem te gaan fietsen: zoveel mogelijk spieren opbouwen zodat die de heupfunctie over zouden nemen. Elmo werd op Novacam pijnstilling gezet, kreeg Stride Powder en Stride Caniglow, glusosamine, MDM en visolie, om alles soepel te houden. Langzaamaan opbouwen en steeds wat vaker en langere stukken doen. Alleen in draf lopen en vooral niet in galop, om de rug te ontlasten. Gelukkig bleek Elmo het heerlijk te vinden om bezig te zijn, hij pikte het draven snel op en kweekte snel spieren. Na 3 maanden trainen en controles, gaf Hans aan dat Elmo in prima conditie was, en dat we niet meer terug hoefden te komen. Als ik hem zo kon houden, qua gewicht zo schraal mogelijk en verder topfit, dan zou hij een normale levensverwachting hebben.

 

En tot op heden is dit waar gebleken! Elmo is inmiddels een grote sterke hond, die kan rennen, springen, vliegen, traplopen..... uit eigen keus en beweging. Hij is heel hard voor zichzelf, geeft nooit aan dat hij pijn heeft dus dat blijft een punt om goed op te blijven letten. Wel is duidelijk geworden dat hij waarschijnlijk als jong hondje wel pijn heeft gehad en dat lichamelijk contact met andere honden vervelend moet zijn geweest. HIerdoor is zijn grom waarschijnlijk overdreven ontwikkeld: het zou kunnen zijn dat hij door bij voorbaat hard te grommen probeert om andere honden bij zich vandaan te houden. Het macho gedrag zit sowieso in zijn karakter maar is naar alle waarschijnlijkheid versterkt door pijn en onprettige ervaringen met Sammie, die hem helaas tot bloedens toe gebeten heeft. Elmo heeft nog steeds wat moeite met reuen met een stoere uitstraling, en kan overdreven fanatiek reageren op kleine hondjes. Maar sinds hij vier jaar oud is, is hij duidelijk rustiger geworden en kan ik zijn soms wat lastige gedrag goed onder controle houden. Alert blijven en duidelijk zijn in wat hij wel en niet mag en dat ik dingen zelf wel regel en hij dat niet voor me hoeft te doen, blijkt heel erg goed te werken.

 

Inmiddels woont Elmo's moeder Raqui alweer sinds augustus 2012 bij ons, ze kunnen het heel goed met elkaar vinden. Ze zijn samen thuis overdag, en gaan van tijd tot tijd met plezier een dagje naar oppas.

 

Door Elmo en zijn HD-problematiek en alles wat daar rondom gebeurde, is mijn interesse in het fokken van gezonde rashonden ontstaan. Uiteraard zet ik Elmo niet in als dekreu, wat in eerste instantie dus wel de bedoeling was. Van alle kanten hebben de specialisten bevestigd dat dit een erfelijke aandoening is die niet verder moet worden doorgegeven in het ras. Elmo heeft geen rare bewegingen of overdreven training gehad toen hij jong was. HIj heeft nooit last gehad van overgewicht en heeft het puppyvoer gekregen dat door de fokker werd geadviseerd. Wel is altijd duidelijk geweest dat hij groter was dan de gemiddelde schapendoesreu en hij bleeft snel groeien. Om Elmo's training te bevorderen en zijn bespiering op peil te houden, ben ik op advies van o.a. de artsen overgestapt op vers vlees als voer. Bijkomend voordeel is geweest dat zijn vacht met sprongen vooruit is gegaan en hij veel minder jeuk heeft dan voorheen. Zie voor verdere uitleg over HD de betreffende pagina.

 

Ik wil me actief inzetten voor het verbeteren van bewustzijn over fokbeleid: meer aandacht voor gezondheid en gedrag naast voornamelijk schoonheid. Ik pleit voor openheid en eerlijkheid, verantwoording nemen voor fokkeuzes en actief werken aan het terugdringen van erfelijke problemen.

 

Ondanks alles had ik me geen fijnere hond kunnen wensen dan Elmo. Een lieve, stoere, sportieve, mooie schapendoesreu. Voor altijd mijn eerste liefde, die ervoor gezorgd heeft dat ik verslingerd ben geraakt aan schapendoezen. Wat mij betreft is er geen mooiere en fijnere hond. Helaas is Elmo op vijfjarige leeftijd overleden aan nierfalen, op 29 maart 2015. Zie onderaan de pagina voor meer informatie.

2010 Van pup tot puber

De feiten:

 

Frodo Raqui van Het Haskerhus

13-10-2010/29-3-2015

56 cm

29 kg

HD-D beoordeling Raad van Beheer 2014

Overleden aan nierfalen, Protein Losing Nefropathy

December 2010... Ernstige vorm van HD geconstateerd :-(

2011 Aan de slag met HD

Oktober 2011 Elmo en Saar op Schiermonnikoog

November 2011 Elmo en Jeppe in Havelte

November 2011 Elmo, Jeppe, Sientje, Lotte in Nederland

December 2011: 1 jaar later

2012

1/66

Juni 2012 Elmo en Raqui samen

2013

1/15

April 2013 Elmo op Ameland

Mei 2013 Animal Event STAP demonstratie

Oktober 2013 Doezenkoor Schiermonnikoog

Oktober 2013 Hydrotherapie

2014

12 maart 2014: HD uitslag

Elmo's definitie van schapen drijven november 2014, les 1

24 januari 2015

23 februari 2015

7 maart 2015

9 maart 2015

21 maart 2015

29 maart 2015

Elmo is na eerst 2 weekjes kwakkelen en daarna een kort ziekbed van 11 dagen totaal onverwacht overleden aan nierfalen, net 5 jaar en 2 maanden oud. Half januari waren we nog voor de jaarlijkse controle bij de dierenarts, kerngezond, 29 kilo en in topconditie. Begin maart werd hij ziek, sloom en lusteloos en viel af. Vanaf 17 maart ongeveer wilde hij niet meer eten en gaf alleen maar over. Na bloedtesten bleken zijn nieren niet meer te functioneren. Vol goede moed zijn we gaan knokken. Drie dagen spoelen via een infuus bij de dierenarts, diverse medicijnen, een nierdieet. Lange tijd leek het de goede kant op te gaan, tot zondag 29 maart. Ineens was het duidelijk dat dit verkeerd ging aflopen. Elmo was alleen nog maar een zielig hoopje skelet met vacht. Tot mijn onbeschrijflijk groot verdriet is hij om 18.45 's avonds thuis vanzelf ingeslapen, met mij, Raqui, Ozzie en Tanja aan zijn zijde. Marijke en Inge kwamen vlak na zijn dood en hebben me de eerste uren gesteund. Maandag heb ik Elmo begraven met Diana en Petra.

 

Het is niet te bevatten wat voor grote leegte hij achterlaat.......

2018 © Marjolein Flobbe

fight cancer logo
KWF logo
  • Wix Facebook page
  • Twitter Classic
  • LinkedIn App Icon